بی دغدغه و اضطراب در پوچی و سیاهی خواهم شکست

چشم هایم

سیاهی را میبیند

دهانم

ظلمت را می گوید

دستهایم

به تیره گی اشاره میکند

پاهایم

به سوی پوچی میرود

 

 

آینه های خاکستری !

تصویرها ی سیاه!

 

 

روزی

 همه ی شمارا خواهم شکست

آن گاه

 بی دغدغه و اضطراب

در پوچی و سیاهی

 محو خواهم شد 

بقول وبلاگ نویس ها:پ.ن.

دوم آبان سالگرد وبلاگم بود که گذشت .همین الان اتفاقی دیدم .نوشته هامو که مرور میکنم میبینم که از اولش هم حالم خوب نبود! ...ولی خیلی امیدوار تر از الان بودم! تو این یک ساله چه بلایی سرم اومده !؟چون یادداشت های شخصیه مثل دفتر خاطرات می مونه و همه چی رو بهم یادآوری میکنه...