تبليغاتX
دنبال کلمه می گردم
سلام ...سلام ...سلام

نمی دونین چقدر دلم تنگ شده و چقدر هیجان زده ام الان از خوندن عشق ها و محبت های شما ...

خونه ی جدید هنوز تلفن ندارم ...قراره تا اخر هفته وصل بشه...

امروز اومدم کافی نت تا بعد از دو هفته صبح تا شب کار و شب تا صبح کار

به خودم جایزه داده باشم...خوشحالم ...اینایی که خوندم البته جز بعضی هاش بهترین جایزه ها ی زندگیم بود

بغض کردم از شادی ...حیف که کافی نته و گرنه یه سیگار روشن می کردم ...

خیلی دلم تنگ شده برای همتون ...با با روز گار عزیزم....بانوی نازنین ...اشی جون ...مداد کو چولوی قشنگ...حمید رضا جان ....و بقیه ی دو ستای نازنینم

دوستون دارم ...خیلی ممنونم که هستید و دارم فکر میکنم که خدا چقدر دوسم داره که شما ها رو برای من فرستاده ....خداجون مرسی از مهربونیت تو این روزایی که بیشتر از همیشه ا حساس تنهایی می کنم .

تازه اخر هفته تلفن دار میشم ...دلتنگم براتون ...روز شماری میکنم ...قول میدم

تلفن رو با دیدار شما ها افتتاح کنم....روز شماری می کنم ...

دوستون دارم ....و دلم براتون خیلی تنگه

 

دوستون دارم...یادتون نره

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در یکشنبه 24 دی1385 و ساعت 2:54 بعد از ظهر |

  در سرزمین من

 

زن بودن جنایت است

 

و من _ کتمان نمی کنم

 

جر مم این است

 

                    که با یک جانی از عشق سخن رانده ام

 

در سرزمین من

 

 زن نیمه ی نا تمام من است

 

و من _کتمان نمی کنم

 

جر مم این است

 

                     که با نیمه ی نا تمام خود

 

                    به برا بری تمام سخن گفته ام

 

در سرزمین من

 

عا شق بودن گناه کبیره است

 

و زنان _ کتمان نمی کنند

 

که گناه کار ترین عا شفان سرزمین منند

 

در سرزمین من

 

  حوا

 

_ به خا طر یک سیب __     

 

روزی هزار بار

 

 سنگسار می شود

 

انسان که ـ شیطان کتمان نمی کند

 

               از تمامی ادیان بر می خیزد           

 

               تا به خدا شکواییه ای ببرد

 

 

در سرزمین من

 

لب ها بوسه را در نگاه ها می جو یند

 

و دست ها عطر نوازش ها را در تا ریکی ها

 

و من _ کتمان نمی کنم

 

آخرین جر مم این است

                            

                      

                که از پیوند دست ها و بو سه ها                

 

 

                به عریا نی تمام سخن گفته ام

 

در سرزمین من

 

 اتهام یعنی جرم

 

و آنها _ کتمان نمی کنم

 

                که از همان ابتدا مرا سزا وار مرگ دانسته اند

 

 

 

 

                                                                          "  نا صر فا خته "

 

 

 

 

 

              اسم این شعر اعتراف ست….خیلی دو سش دارم .

 

برای همین میزارم تو صفحه م.

 

امشب چیزی برای نوشتن ندارم!...کامپیو تر و تا یکی دو سا عته دیگه جمع می کنیم.

 

و از فردا برای …معلوم نیست تا کی !...خونه ی جدیدیم.

 

نمی دونم دفعه ی بعدی که بتو نم بیام و بنویسم کی میشه…بد جوری دلم تنگ میشه

 

برای شما ها که میا ین و می خونین …برای نوشته هام … برای ….

 

اصو لن فکر کنم عادت دارم به دل تنگی !

 

زود به همه چی عادت میکنم! بعضی از آدما… بعضی از جا ها …بعضی از روزا…

 

اون وقت دوریه هی دل تنگی میاره…

 

این روزا دلم برای خیلی چیزا…خیلی جاها …و خیلی کسا تنگه !..

 

.به قول "لی علی " باید سعی کنم که به عادتام عادت نکنم!

 

شاید بتونم ….نمی دونم!!...شاید…

 

 

                       

 

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در پنجشنبه 7 دی1385 و ساعت 11:52 بعد از ظهر |

کا رتن ... کا رتن ...کار تن های پر ...کا رتن ها ی سنگین...بزرگ ...کو چیک ولی همشون سنگین !

 

میگه: سنگینیه این کتا با خیلی لوسه !

 

می پر سم : یعنی چی ؟!...منظو رتون رو نمی فهمم !

 

میگه : یعنی سنگینیه یخچال ...گاز ...میز ...خوب همه ی اینا هست ...ولی این کتابا!...خیلی لوسه!

 

.......با خودم فکر میکنم شایدم راست میگه!...شایدم حق با اونه !...همیشه به زبونای مختلف همشون

 

اینو بهمون گفتن....اره ...!...نکنه همین کتا با ذهن منم اینطور سنگین کردن ؟!...نکنه این کتا با .....!

 

اصلن ولش کن بهش فکر نمی کنم ...سال دیگه که میرم هیچ کتا بی و با خودم نمی برم.

 

....نه! ....

 

جز بعضی ها شون!!....خدا کنه این بعضی هاشون مثل همیشه نباشه!

 

خدا کنه من مثل همیشه نبا شم !

 

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در پنجشنبه 7 دی1385 و ساعت 11:34 قبل از ظهر |

الان از کلاس TPESTIERIE میام .

 خیلی بهم خوش گذشت.!دارم چیزای جدید یاد میگیرم!...

 

یا شایدم فعلن چیزایی که قبلن بلد بودم و یادم رفته بود

 

رو دارم دوره دوره میکنم !...ولی خوب تو همو ن ها هم کلی کشف های جدید کردم !

 

امروز صبح خیلی بهم خوش گذشت !...برای اولین بار بود که کشف کردم به غیر از کار که موظفم !...که

 

مجبورم ! و تعهد دارم !چیزه دیگه ای هم هست که منو از وظا یفم نسبت به خونم ...به زندگیه مشترکم...

 

و خیلی چیزای روز مره ی دیگه دور میکنه . "کارایی که خو دم دوست دارم " ..... " هدف هام "....

 

احساس عجیبی داشتم! ...خیلی لذت میبردم ...و این همه ی هم کلا سی هام رو متعجب کرده بود !

 

توی راه برگشت به خونه اصلن به فکر اسباب کشی نبودم به هزار تا چیز فکر کردم جز مسا له ی پر

رنگ این روزام !...

 

یاده ما مانم افتادم ! همیشه  میگفت :" با باتون بیرونش دل مردم و برده توش دل ما رو !"

 

همیشه هم به من یاد آوری می کرد تو خیلی شبیه با بات شدی !....مثل اون رفیق باز...با غریبه ها خوش مشرب !

 

رابین هود ه همه !...شاد! ...بذله گو !...پر انژی برای دیگران!...اما تو خونه ما رو کشتی !...آه و ناله هات و شکایت هات

 

 و بد بینی هات و حال خرابی هات برای ماست !

 

فکر کردم شاید بعد از این همه سال دارم راجع به با بام کشف جدید میکنم !...شاید با لا خره دارم می فهممش !

 

این روزا من تو خونه هم مثل بیرونم! ...ولی توی صفحات وبم شده مثل خونه ی نو جوو نی هام !!

 

چرا شو نمی دو نم !...شاید احسا س امنیت بیشتر یا شا ید اینکه  کسایی هستن که به خستگی هام به

 

به غر غر هام ....به روء یا هام ...گوش میدن !

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در چهارشنبه 6 دی1385 و ساعت 5:12 بعد از ظهر |

: Tu écrirais  

 

;Bonjour  

 

,Le soleil  s’est   levé 

 

.mon  a venire   n’a pas  dormi  

 

!La vie continue  

 

: J’ écris 

 

;  Au revoir

  

 *La dure  épreuve  va  finir

 

  Mon coeur ,  souris  à  l’ avenir *      *Paul   Verlaine

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در سه شنبه 5 دی1385 و ساعت 6:44 بعد از ظهر |

دو روزه دارم وسیله جمع میکنم ... پنج شنبه میرم خونه ی جدید !

 

اگه"گنجیشک" نیومده بود کمکم...هیچ وقت شروع نمی کردم .

 

همینطور نگاشون می کردم و می گفتم ...

 

آخه کی میخواد همه ی اینا رو جمع کنه؟...چرا دیگه مثل اون موقع ها حال و حوصله ندارم ؟!...شوق و

 

 ذوق چیدن خونه ی تا زه ...همسایه های تازه ...محیط  تازه ...ما جراهای تازه....

 

11ساله...عجیبه.!..11ساله که همیشه تو همه جور شرایطی ...بد یا خوب ...آروم یا سخت...

 

همیشه اون اشتیاق لعنتیه احمقانه ی من بوده ! حالا چی شده که حال تکون خوردن ...حرکت کردن...

 

تغییر و جا بجا یی رو ندارم؟!....

 

این نوشتنه راجع به خودم برام مثل جایزه میمونه این روزا. برای اینکه بتونم ادامه بدم !...دور و برم پر از

 

 کارتن های خالی و پره . هنوز خیلی از کارتن های خالی مونده که باید پر بشه...

 

دارم فکر میکنم شایدم خوب باشه...!

 

کلی سرگرم دکور کردن و چیدن و تغییر و تحول توش میشم...البته اگه مثل اون موقع ها حوصلش باشه...

 

سر گر می های بی خطر !

 

.........

 

اگه این روزا ترا نه ی کو دکانه ی "فرهاد " نبود چه سخت میگذشت. از صبح تا حالا یا اونو دارم گوش میدم

 

یا Paris....Paris

 

...راستی چقدر خوبه اگه سال دیگه این موقع من "پاریس " باشم .با لا خره یه مدرسه ی فیلم پیدا میشه

 

که منو قبول کنه ؟!....نمیدونم ...این روزا هیچی نمیدونم! ...

+ نوشته شده توسط شما "من" در سه شنبه 5 دی1385 و ساعت 6:32 بعد از ظهر |

 

افتا ب                                                                          با را ن       

 

 

                      تنهایی                            سکوت                              

 

     آشنایی                  گفتگو                   

 

     زندگی                

   

                                               

چایی           

 

سیگار         

 

نوشتن          

 

 

ویسکی ...ویسکی نازنین

 

بعضی از مو سیقی ها   

 

بعضی از شعرها      

 

بعضی از قصه ها      

 

بعضی از فیلم ها       

 

بعضی از آدما !      

  

بعضی از دوستام!      

  

بعضی از آشناهام!      

 

.............      

 

 

بعضی از بعضی چیزا!      

 

و بعضی وقت ها      

 

خو دمو      

 

دوست دارم!!      

 

 

یه با زیه وبلا گیه ظا هرن! که باید 5 نکته راجع به خودت بگی! ...من از روز اولی که شروع کردم

 

نوشتن توی این صفحات مجازی  فقط و فقط همینو گفتم ...خیلی بیشتر از این حرفا گفتم!اصلن

 

برای همین هستم.  

 

 (از بچگی از آدمای بازی بهم زن عصبانی میشدم هر چند که خودم هم نا آگا ها نه خیلی موقع ها این کارو میکنم

 

شاید برای اینکه هنوز هم همه ی بازی ها رو یاد نگرفتم!)

 

شاید این بازی برای اینه که همدیگرو تو این محیط مجازی بهتر بشناسیم!...اگه بشه !

 

....خوب برای اینکه بازی بهم زن نباشم!

 

باید از 5 نفر دیگه هم دعوت کنم ...نمیدونم کدومتون حوصله ی این بازی رو دارین:

 

کودکی – من اینجوری ام تو هم این جو ری ای ؟- با با روز گار – جعبه ی مداد رنگی-

 

جزیره ی من – گو دو خ و من – ناز انگشت ها ی تو ...- با رانک – پا برهنه تا ماه –بانو و ...

 

انگار داره طو لانی میشه !...هر کی دوست داره ...حو صلشو داره بازی رو ادامه بده.

 

 من بازی کردن رو از بچگی دوست داشتم هر چند همه ی باز ی ها رو بلد نیستم!

 

 

یه نکته ی خیلی مهم راجع به من اینه که من مثل همه ی آدما همه چی هستم:

 

بد      خوب

 

مهربون    بدجنس

 

قوی     ضعیف

 

راستگو   دروغگو

 

شفاف      کدر

 

و ...      ...

 

فقط همیشه بلد نیستم به موقع از همه ی اونا استفا ده کنم ...اینه که گاهی باعث

 

آزار خودم یا دیگران میشم! ...

 

 

 

دیگه کا فیه نه ؟ ...مثل همیشه طو لانی شد ! از خودم تعجب میکنم چه جوری عاشق فضا های

 

"مینیمال " و " قصه های می نیما ل" ام !...

 

 

.......................................................................

 

 الان خوندم که ظا هرن شبنم طلو عی رو هم به این یلدا بازی دعوت کردن !...

 

و چه خوب نوشته بود ...با یه دنیا صداقت و نو ستالژی!...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در دوشنبه 4 دی1385 و ساعت 8:6 بعد از ظهر |

دیروز دیدمش...نگاهش یه جور عجیبی بود ! حدس زدم اونم حالش خوب نیست.

 

نپر سیدم .گفتم اگه بتونه ...اگه بخواد ...اگه لازم باشه خودش میگه و گفت .

 

صداش می لرزید ...بغض داشت ... خیره شده بود به یه گوشه ی دور .

 

معلوم بود همه ی چیزایی رو که داره برام تعریف میکنه یه بار دیگه داره میبینه ...

 

-"میدونی نمی خواستم این طور بشه ...اصلن نفهمیدم چطور اتفاق افتاد !...

 

ما فقط داشتیم با هم بازی می کردیم. بازی های همیشگیه خانم و آقا های مثلن متعهد !

 

"وای شما چقدر خوبین !...

 

می تونم کمکتون کنم ؟!...

 

مرسی این یکی رو خیلی خوب نوشته بودین!...

 

بد جوری رو من تا ثیر گذاشت!..

 

من هر روز بهتون زنگ میزنم و یاد آوری میکنم!..."

 

اون وقت تلفن های وقت و بی وقت شروع شد به بهانه های مثلن واقعی ...

 

یعنی ما خیلی جدی فقط و فقط به برنا مه های کاریمون...برنامه های زندگیمون فکر میکنیم!

 

گاهی من یک کلمه ...یک جمله ی محبت آمیز بهش می گفتم. می خندید ...چشماش برق میزد.

 

گاهی اون یک تحسین... یک تو خیلی خوبی به من...

 

که می گفتم :واقعن؟!...راست میگی ؟!...نه ؟! که یعنی باور نمی کنم .

 

ولی ته دلم یه چیزی از شادی می لرزید!...

 

..............

 

همش بازی بود ...بازی های بی خطر ...بازی های شادی آور.

 

...بازیه من خوبم ...تو خوبی ...ما چقدر خوبیم !چقدر جالبیم !

 

...ولی یهو خرابش کردم...نفهمیدم جه طور شد؟!...

 

نمی خواستم این طور بشه!...داشتم زندگیمو می کردم.

 

عاشق شدم..".

 

چشما شو می بنده ...شاید برای اینکه بقیشو نبینه...یا شایدم اینکه من اشکا شو نبینم!

 

یه نفس عمیق میکشه...صداش بیشتر میلرزه ...     

 

  "عاشقش شدم و همه چی رو خراب کردم...!  

  

 حالا از من فرار میکنه و من روز به روز در مونده ترمیشم!   

 

 احساس حقارت میکنم ...من خیلی احمقم ...فکر شو بکن من عشقو گدایی می کنم"!

 

به سرفه می افته ...بازم سیگار ...دستاش می لرزه ... حواسش نیست اونا رو قایم کنه که من نبینم!

 

حالا که دارم راجع بهش می نویسم بغض کردم هم برای خودم هم برای اون ...

 

با خودم فکر میکنم واقعن کدوممون گدا تریم ... من یا اون ؟!

 

اون صدای احمقانه و آزار دهنده ی درونم میگه خوب معلومه تو...اون چیزیش نیست

 

 ...از این عشقای زودگذره... برای فرار از روز مرگی ... خوب میشه!

 

...هوس کرده یک کم بچگی کنه ...خوش به حالش !..

 

.اما تو ...تو وضعت خیلی خرابه یه فکری برای خودت بکن تا  رسوا نشدی !

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در یکشنبه 3 دی1385 و ساعت 3:44 بعد از ظهر |

... خیلی کار دارم ...آخر هفته اسباب کشی دارم و باید هزار تا کارتن ببندم.

 

 اصلن حو صلشو ندارم! کاش یکی میو مد کمکم...

 

نباید بنویسم! ...نباید وقتم رو اینجوری تلف کنم !

 

دیشب مهمون داشتم و همه جا پر از لیوان و ظر فای خشک شده ی غذا ست...

 

رو سرا میکا پره خاکستر سیگاره..

 

……..

 

چقدر دور و برم آشفته ست !چقدر زندگیم آشفته ست! چقدر ذهنم آشفته ست!

 

چرا همه چیز اینقدر آشفته ست؟!

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در یکشنبه 3 دی1385 و ساعت 3:42 بعد از ظهر |

 

 

رهایی ...احسا سا تی بودن...عاشق ارتباط با آدما...کشف آدمای جدید...

 

سرم داغه...انگار داره اتیش می گیره!

 

چشمام...اونا رو هم دیگه نمی شناسم...غریبه ان...چقدر غمگینن ...

 

چقدر نگرانن...انگار تر سیدن...نگاهشونو ازم میدزدن...از چی خجالت میکشن؟!

 

......و این بغض لعنتی که تازگی ها همیشه هست بجای همه ی چیزایی

 

 که نیست!

 

یه موقعی از رها بودنم ....از خوش مشرب بو دنم...از ساده بودن و ساده دیدنم

 

...از خنده های بی وقفم...از رک بودن و صادق بودنم ....

 

خیلی خوشم میومد!!

 

خیلی ها دوست نداشتن ...خیلی ها بد میدونستن...

 

ولی ته وجودم یه کسی بود که بهم می گفت :عیبی نداره دختر جون!

 

مگه خودت این جوری خوشحال تر نیستی ؟!...پس زندگی تو بکن...

 

همون جوری که دوست داری...اره ...اره هیچی مهم تر از این نیست!

 

...اما این روزا از خودم و "خیلی های دیگه"خجالت میکشم...

 

این دختر ه ی ساده دل و احسا ساتی مایه ی خجالته.

 

چه طور این همه سال باهاش سر کردی و نفهمیدی ؟!

 

...حالا تو 34 سالگی که آدما به یه ثباتی میرسن تو باید ازدست خودت عصبانی

 

بشی؟!...

 

آخه حالا..همین حالا!

 

 که هزار جور برنا مه ی رنگ و وارنگ برای زندگیت داشتی؟!

 

...چی کار می خوای با خودت بکنی؟!قایم شی ؟!

 

یا شایدم یه ماسک موقتی که یعنی اشتباه کردین؟!...ولی تا کی؟...چه جوری ؟!

 

آره اون من نبودم ...داشتم بازی می کردم...بازی آسونی بود.

 

ولی ....اشتباه بود ...اشتباه!

 

 

 

 

بر او ببخشائید

بر او که از درون متلاشيست

اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد

و گيسوان بیهده اش

نومیدوار از نفوذ نفس های عشق می لرزد

 

ای ساکنان سرزمین سادهء خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشائید

بر او ببخشائید

زیرا که محسور است

زيرا که ريشه های هستی بارآور شما

در خاک های غربت او نقب می زنند

و قلب زودباور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سينه اش متورم می سازند.    "فروغ"

 

***

 

 

+ نوشته شده توسط شما "من" در شنبه 2 دی1385 و ساعت 1:38 قبل از ظهر |


Powered By
BLOGFA.COM